Bruce, zuster Marie en ik

Zoals elk jaar krijg ik rond de jaarwisseling behoefte aan overdenking, terugblik en vooruitblik. Dit jaar aan de hand van kleine pareltjes van afgelopen tijd. De samenvatting trof ik vanochtend in een facebook bericht van De Baak: ‘Never stop learning, because life never stops teaching’.

He lifts me up

‘Bruce en ik’, zo heet het boek met 29 odes aan Bruce Springsteen dat ik kreeg voor sinterklaas. Wat ik vooral bijzonder vind is hoe mensen volledig gepassioneerd kunnen zijn door een artiest en daar vol kwetsbaarheid over durven schrijven. Bram van Splunteren: “In Rotterdam bezóng hij de jongen die afgewezen wordt door het meisje van zijn dromen. Dertig jaar geleden in Amsterdam wás hij de afgewezen liefde zelf.” Van beide concerten kon hij genieten en de mate waarin zegt net zoveel over Bruce als over Bram. Nog een prachtig verhaal. Een vrachtwagenchauffeur in een documentaire uit 2013: “Als ik in mijn cabine naar Bruce luister, dan voel ik dat ik óók belangrijk werk doe. He lifts me up.” Ik bezocht zelf in 2013 een concert in Nijmegen. De foto boven dit blog is daar gemaakt. Nu ik een heel boek vol heb gelezen over zijn positiviteit, power, hoop, aandacht voor ‘gewone’ mensen; nu vind ik dat die foto er ook wel mag blijven staan. Bruce Springsteen is iemand die met lichtheid en hoop zware onderwerpen bezingt aan de hand van verhalen van gewone mensen. Diepzinnig zonder vaagheid. Daar wil ik in mijn vak graag van leren.

Nooit dom

In oktober bezocht ik ‘zuster Marie’. Ze was 93 en woonde in hetzelfde kloosterbejaardenoord als waar mijn moeder heeft gewoond en is overleden. Ze waren vriendinnen, bezochten samen ‘de kweek’, de kostschool die hen opleidde tot juf en genoten in die tijd van het vergaren van kennis. Vooral literatuur was populair. Tot op hoge leeftijd waren er reünies met ook de andere vriendinnen: bijna allemaal na de kostschool ingetreden als non. Zuster Marie antwoordde al jaren geleden op mijn vraag waarom ze non was geworden: “Ik kon ervoor kiezen om één man gelukkig te maken of om vele mensen die het hard nodig hebben te helpen. Ik koos voor het laatste.” Mijn moeder werd inderdaad juf, maar kreeg op de dag van het trouwen haar ontslagbrief. Zo ging dat vroeger. Zuster Marie vertelde me afgelopen oktober hoe ze dacht over mijn moeder: “Ze was een ontzettend knappe kop. Maar ze liet zich daar niet op voorstaan. Ze wachtte rustig af tot iemand met vragen kwam. Nooit voelde iemand zich dom in haar aanwezigheid.” Het was alsof ik in een notendop mijn eigen visie op leren en coachen kreeg voorgeschoteld. De wijsheid is er meestal al, ik help met het duiden van de inzichten. Ruim een maand na mijn bezoek is Zuster Marie in haar slaap overleden. Ik ben haar dankbaar voor de ontroerende inzichten die ze me nog gaf.

Dagelijkse dieptes

Mijn hoogtepunt van 2015 was een verblijf van bijna 7 weken op een afgelegen plek in Zweden. Vooral de eerste twee weken, toen was ik helemaal alleen. Geen auto, de dichtstbijzijnde winkel op 16 km afstand, maar een fantastisch huis met op 5 minuten lopen een meer en een aardige 82 jarige buurman die me een lift naar de winkel gaf. Ik ontdekte hoezeer ik kan genieten van zo’n mini retraite. Hoe heerlijk het is om elke dag, ook bij regen en kou in een Zweeds meer te zwemmen; hoe je hart stilstaat als je in je eentje oog in oog staat met een eland; hoe makkelijk het is om lekker te eten met minimale ingrediënten; hoe heerlijk het is om die tai chi oefeningen elke dag in de open lucht te doen; hoe hard kraanvogels kunnen roepen ’s nachts; hoe inspirerend het is om jezelf allerlei schrijfoefeningen te geven en zo te ontdekken dat je al schrijvend dieper in je gevoel of inzicht komt. Nu broed ik op een manier om dat retraite gevoel naar mijn dagelijkse routines te brengen. Reflectie hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Dat is er dagelijks, als je maar goed kijkt en voelt. Natuurlijk broed ik ook op een plan om terug te gaan naar die plek in Zweden…

Te zijn wie je echt wilt zijn

Ik wens iedereen een goed, gedurfd en gezond 2016. Ik vind de uitspraak van Dolf Janssen in het boek over Bruce daar een mooie leidraad voor: “Tijdens een mooie uitgesponnen versie van Darkness on the edge of town realiseerde me dat alles wat je wilt – wensen, dromen, verlangens – er eigenlijk al is, en dat je alleen de durf moet hebben jezelf recht in de ogen te kijken, eerlijk te zijn tegen en over jezelf, en dan te leven zoals je echt wilt leven, te zijn wie je echt wilt zijn.” 

Advertenties
Standaard

Een gedachte over “Bruce, zuster Marie en ik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s