Daadkrachtig op je handen zitten

Ik lees vaak meerdere boeken tegelijk. Elke stemming, elke plek, elke treinreis is voor een ander soort boek. Ogenschijnlijk hebben ze vaak niet veel met elkaar te maken. Maar dat is maar schijn. En nu vanochtend zie ik ineens verbanden die me hopelijk niet meer loslaten. En dan komt er via een Facebook contact ook nog eens een filmpje voorbij dat erbij blijkt te horen…

Gisteravond las ik het nieuwste boek uit van Brené Brown, ‘Sterker dan ooit’. Zij is bekend geworden van haar boeken over kwetsbaarheid en imperfectie. Met wijze lessen over het loslaten van perfectionisme en zekerheid en het omarmen van de kracht van kwetsbaarheid. Citaat: “Het vereist moedig leiderschap om werk weer menselijk te maken. Eerlijke gesprekken over kwetsbaarheid en schaamte zijn ontwrichtend; ze laten licht op duistere hoekjes schijnen. Maar zodra we de woorden, het besef en het inzicht hebben, kunnen we bijna niet meer terug en dat heeft grote gevolgen”.  Stel je eens voor dat de burgemeester in gesprek met buurtbewoners zegt dat hij het ook best spannend vindt dat zijn dochtertje langs het nieuwe AZC moet fietsen. Dat hij zich eigenlijk schaamt voor die angst, want dat kan niet in zijn positie en zijn rol. Zijn reputatie als hoeder van de stad kan stevig lijden onder zo’n uitspraak. Maar stel je eens voor dat dit de opmaat is naar een mooi gesprek over angst, over ouderschap, over oorlog en over medemenselijkheid. En stel je eens voor dat de burgemeester als ouder samen meezoekt naar een manier om die angst te beteugelen. Over zulke grote gevolgen gaat het in het boek. In het nieuwste boek besteedt Brené Brown veel aandacht aan de noodzaak om je eigen verhalen onder ogen te zien op het moment dat je er middenin  zit. Hoe vaak bedenk je niet complotten en verzinsels op basis van beperkte informatie, van aannames. En hoe vaak ga je er pas over praten of over communiceren als het probleem al is opgelost? Brené zegt dat als organisaties hun eigen verhalen onder ogen zien en de verantwoordelijkheid voor hun daden nemen, zij ook zelf de nieuwe eindes schrijven. Als we de verhalen ontkennen maken anderen hun eigen versie van het einde. Hoe herkenbaar voor een communicatieadviseur! Stereotypen voeden angst en discriminatie. Als we het lef hebben om onze primaire gedachten te delen en stereotypen te ontrafelen, zijn we op weg naar ‘Sterker dan ooit’ in haar ogen. Daarvoor is veel nieuwsgierigheid, openheid en stoeien met vooringenomen aannames nodig. Hoe mooi zou het zijn als we dat met elkaar kunnen zouden kunnen in dit vluchtelingen debat! Het boek van Brené Brown gaat over mensen en hun/onze persoonlijke ontwikkeling, maar voor mij gaat het ook over het communicatievak, over de vaak te snelle reflex van het formuleren van een goede kernboodschap zonder de verborgen betekenissen van het echte verhaal te delen.

Vanochtend las ik ‘Werken aan de wakkere stad’ van Jan van Ginkel en Frans Verhaaren uit. Waauw, wat een boek! Ik stel voor dat het verplicht onder de kerstboom komt van wethouders, raadsleden, beleidsadviseurs, projectleiders, communicatieadviseurs et cetera. De schrijvers analyseren de veranderingen in overheidsland, met name de decentralisatie van de zorg. Zij rafelen de verhoudingen uiteen waarin we bij de overheid met elkaar werken. Ze leggen pijnlijk feilloos de vinger op de worsteling van veel bestuurders: enerzijds graag de stad een stem willen geven, anderzijds bang om te worden afgerekend op fouten. Enerzijds de mensen uitnodigen om na te denken over het oplossen van problemen, anderzijds graag samen willen denken over de toekomst van de stad. Lastige en herkenbare dilemma’s. Hun belangrijkste aanbeveling: we moeten leren daadkrachtig op onze handen te zitten. Ofwel leren liefdevol verwaarlozen. Dat is iets anders als afzijdigheid, als loslaten. Maar nieuwsgierig zijn naar de verhalen en waar nodig ondersteunen of juist niet. Ik hoorde bijna Brené Brown praten bij deze passages. Het laatste hoofdstuk is een groot pleidooi voor het op gang brengen van leerprocessen. ‘Leren leren is de enige manier om actief mee te doen met de transformatie waarin we ons nu bevinden’. Dat leren ligt voor ons aller voeten. De kunst is om op de juiste plek te gaan staan.

Ik doe het boek enorm tekort met deze korte impressie. Het lezen was een feest van herkenning en het daagt me uit om mee verder te gaan. Bijvoorbeeld over de vraag wat communicatieadviseurs moeten doen in deze Gemeente 4.0? Hoe verandert ons vak verder? Hoe kunnen wij het proces van ‘daadkrachtig op onze handen zitten’ ondersteunen? In elk geval door zelf verder te leren en mensen om ons heen te laten leren. En dat brengt me op de derde inspiratiebron: een filmpje van Carol Dweck. Zij schreef een boek over de ‘Growth Mindset’. Hoe moet je reageren naar kinderen, maar ook naar collega’s om meer leren op gang te brengen? Door hen te complimenteren om de actie, het proces, de inspanning. In plaats van: je bent een slimmerik, een held. Lijkt simpel. Carol deed er onderzoek naar de effecten. Neem even 9 minuten en pas het morgen toe!

Advertenties
Standaard

2 gedachtes over “Daadkrachtig op je handen zitten

  1. Pingback: Is sociaal leren te leren? | lerenligtvoorjevoeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s